Veiligheid gaat niet over regels op papier. Het gaat over mensen. Over kinderen die veilig moeten kunnen opgroeien. Over gezinnen waar zorgen zich opstapelen. En over mensen die niet wegkijken als het moeilijk wordt. Christine is zo iemand. Iemand die blijft staan waar het ingewikkeld wordt. Binnen de ChristenUnie-fractie staat zij bekend om haar scherpe blik en haar aandacht voor de menselijke maat. Ze stelt de vragen die nodig zijn, brengt orde in lastige dossiers en kijkt verder dan het systeem. Haar achtergrond als bestuurskundige helpt haar om patronen te doorzien, maar haar drijfveer zit dieper: mensen beschermen wanneer zij zelf kwetsbaar zijn.

Niet loslaten
In haar dagelijkse werk binnen het Zorg- en Veiligheidshuis, ziet Christine situaties waarin alles samenkomt. Onveilige thuissituaties. Jongeren die dreigen af te glijden, of te radicaliseren. Schulden, psychische problemen, verslaving. Problemen die niet netjes in één hokje passen. Gemeente, politie, jeugdzorg, reclassering, GGZ en justitie werken daar samen. Niet omdat samenwerken makkelijk is, maar omdat losse hulp hier tekortschiet. “Sommige situaties vragen om zorg en veiligheid,” zegt Christine. “Alleen straffen werkt niet. Alleen zorgen ook niet. Dan moet je samen blijven kijken en verantwoordelijkheid nemen.” Dat vraagt tijd. Geduld. En volhouden. “Het zijn vaak kleine stapjes vooruit,” zegt ze. “Maar ik doe dit werk omdat ieder mens telt en omdat mensen recht hebben op een tweede kans.” Christine herkent haar werk in een Bijbels verhaal dat haar richting geeft: dat van de barmhartige Samaritaan. Een man ligt gewond langs de weg. Anderen zien hem wel, maar lopen door. Misschien uit haast. Misschien uit ongemak. Misschien omdat het ‘niet hun taak’ is.Maar één man stopt. Hij laat zich raken. Hij ziet de nood en handelt.“Dat verhaal gaat voor mij over nabijheid. Over de vraag: blijf je staan als het ingewikkeld wordt? Of loop je door omdat het niet in je planning past?”

Miljoenen ogen en oren
Die vraag raakt direct aan AMBER Alert. Wanneer een kind acuut wordt vermist en in gevaar is, wordt niet alleen de overheid geactiveerd. De hele samenleving wordt betrokken.

Miljoenen mensen krijgen een melding. Ogen en oren worden ingeschakeld. Iedereen wordt gevraagd mee te kijken, mee te zoeken, mee te zorgen. “AMBER Alert laat zien dat veiligheid een gezamenlijke verantwoordelijkheid is,” zegt Christine. “Net als bij de Samaritaan: hij deed wat hij kon, op dat moment.” Volgens haar onderschatten we vaak de kracht van gemeenschap. “We denken snel dat veiligheid iets is van instanties en professionals. Maar veiligheid ontstaat waar mensen elkaar zien. In de buurt. Op school. In de supermarkt. Waar iemand niet wegkijkt.”

Opstaan voor het goede
Voor Christine betekent Opstaan voor het goede: blijven staan waar anderen doorlopen, samenwerken als het taai wordt en geloven in de kracht van gemeenschap. Op de Internationale Dag van AMBER Alert herinnert haar verhaal ons eraan dat veiligheid begint bij zien. Dat nabijheid levens kan redden. En dat ieder van ons, net als de Samaritaan, het verschil kan maken, juist als het ingewikkeld is.